Author: Janne

spaans

Win Spaans lessen! + interview Gus Shifman

Als je me een beetje kent, weet je dat ik iets heb met taal. Iets. Ik kan het niet uitleggen, maar ik houd ervan om nieuwe talen te leren, ik houd ervan hoe elke taal weer een andere zee mogelijkheden biedt. Needless to say dat ik al snel op één lijn zit met mensen die deze passie delen… En toen kreeg ik een mailtje van Gus Shifman, die zijn eigen taalschool heeft opgericht: de Spaanse Taal Club. Hij heeft een Youtube-kanaal, en geeft ook lessen via Skype. Mijn nieuwsgierigheid was geprikkeld, dus ik had – zie hieronder – wat vragen voor hem in petto. Nog leuker: ik mag iemand blij maken met 5 gratis Spaans lessen! Dus ga je binnenkort naar een Spaanstalig land, zoek je nog een nieuwe hobby of ken je juist al wat Spaans, maar wil je dit weer opkrikken? Lees dan vooral verder… Hi Gus! Wie ben je, en waar kom je vandaan?  Ik ben in Buenos Aires, Argentinië geboren. Ik heb altijd interesse in reizen en talen gehad. Eigenlijk wilde ik …

4 aparte dingen die ik in Taiwan at

Na maandenlang in China door te hebben gebracht, dacht ik dat ik alle ‘eetbare’ dingen van de wereld wel gezien had, maar gelukkig werd ik tóch nog verrast in Taiwan. En als ik iets nieuws zie, moet ik het ook meteen uitproberen. Hier dus mijn beoordeling van 4 dingen die ik nog niet eerder had gezien, op volgorde van ‘ja, lekker’ naar ‘niet te doen’. 1. Wrap met ijs, pinda’s en koriander! Dit ding klopte gewoon. Pure perfectie in de vorm van een ijswrap. Het deeg is heel dun, een beetje zoals de rijstvellen waar sommige loempia’s mee worden gemaakt. Daarin zit schepijs, ik had aardbei en vanille, samen met de geheime geniale ingrediënten: gemalen pinda’s en koriander. Het geeft de wrap iets hartigs, en het heeft bite. (Sowieso: gooi ergens koriander op, en ik vind het helemaal geslaagd). Proberen dus, als je deze tegenkomt. 2. De pannekoek met rauw ei Deze snack werd me aangeraden door het meisje van het hostel in Hualien. Nu ben ik niet echt een heel groot fan van rauwe eieren, maar dit …

Noorderlicht Tromsø

Op zoek naar het noorderlicht in Tromsø

Oké, het is alweer een tijdje geleden dat ik een blog heb geplaatst, maar sommige gebeurtenissen kunnen niet zomaar voorbijgaan zonder dat ik erover geschreven heb. Voor mijn afgelopen verjaardag kregen ik en Jel van m’n vader een trip naar Noorwegen cadeau. Niet zomaar Noorwegen, maar Noord-Noorwegen: Tromsø, een plek die 350 kilometer boven de poolcirkel ligt, en waar je een grote kans hebt om het noorderlicht te zien – iets dat al m’n hele leven op m’n bucketlist stond (bij wie niet?). Mijn vader ging niet mee, hij vond het te koud. Dag 1 We gaan met de trein naar Schiphol. Ik heb Duolingo Noors geïnstalleerd op m’n mobiel, dus ik vermaak me wel in het vliegtuig. Brød! Takk! Trikker og spiser! (Drinken en eten). Noors is fantastisch. Rond 18.00 uur komen we aan in Tromsø, en nemen we de bus naar het ‘sentrum’. We dumpen de spullen in onze hotelkamer (Thon Hotel Polar, echt een prima hotel!), en eten burgers in het restaurant naast ons. Lekker, maar de Noorse prijzen zijn pittig: alles is …

Butoh, de dans van de duisternis

Ik geloof dat ik een jaar of 16 was, toen mijn kunstklasje op de middelbare school butoh te zien kreeg. We waren maar met z’n vijven, want het vak ‘kunst en muziek’ werd geschuwd door mensen die zich liever vastklampten aan de zekerheid van getallen (en hun waarde op de arbeidsmarkt). Je moet je voorstellen dat het vak onderwerpen behandelde in een soort chronologische volgorde; muziek van de middeleeuwen, de renaissance, verlichting, en tot slot hardcore en hip-hop, als een soort steek onder water. ‘Zo, we hebben het hele jaar besteed aan superverfijnde muziek van vroeger, en dit is van júllie.’ Wat ook redelijk modern is, is dus die butoh-dans waar ik net mee begon. Butoh, letterlijk de dans van de ‘duisternis’ of de ‘sombere ziel’, vond zijn oorsprong in Japan, maar is geen traditionele dans – verre van. De eerste voorstellingen vonden eind jaren ’50 plaats, en veroorzaakten enorme schandalen. De leraar waarschuwde ons verder niet, en was ‘benieuwd wat we ervan vonden’. Ik keek, en wist niet wat ik zag. Het waren menselijke vormen die zich bewogen als zombies, als baby’s, figuren die maniakaal grijnsden …

drieëntwintig

“I was 21 years when I wrote this song”, zingt Paul Simon in een bekend nummer (Garfunkel komt pas verderop met de tweede stem). “I’m 22 now, but I won’t be for long. Time hurries on, and the leaves that are green turn to brown.” Daarin kon ik me helemaal herkennen tijdens mijn laatste weekje 22-zijn – behalve dan dat ik geen baanbrekend nummer heb geschreven, zoals Paul Simon. Daar komt nog eens bij dat de Olympische Spelen deze weken aan de gang waren, en het me opviel dat het gros van de medaillewinnaars toch minstens een jaar jonger is dan ik. Kortom: ik ben al oud, ik had al moeten pieken en het is al te laat om nog iets van m’n leven te maken… Of valt het wel mee? 19 augustus werd ik dus 23, en hoewel ik altijd supernuchter doe in de aanloop naar mijn verjaardag (‘ajoh, ik doe er niets aan’) vind ik jarig zijn stiekem toch leuk. Zoals een vriendin zei: ‘Je bent gewoon even een dagje speciaal’. Die avond heb ik heerlijk …

Niks geen metaal - hout leidt je naar boven

48 uur in Kanazawa, Japan

Op reis hebben we zo’n 6 weken doorgebracht in Japan, maar om eerlijk te zijn ben ik weinig buiten Kyoto geweest (in het Nederlands officieel Kioto met een i, maar ziet het er niet cooler uit met een y?). En dat is ook helemaal niet erg, want ik genoot van elke dag, en er was zoveel te zien dat ik me nooit verveelde. Maar oke, het is natuurlijk ook wel eens leuk om meer van het land te zien, dus toen Mayu, een Japanse vriendin zei dat ik langs moest komen, had ik meteen een goed excuus voor die extreem dure treintickets (een enkeltje voor €55, 2 uur in de trein…). Mayu woont in Kanazawa – ik heb haar ontmoet in Beijing, waar we allebei studeerden, vervolgens heb ik haar gezien in Amsterdam en nu zag ik haar dus in Kanazawa. Wat zou de volgende plaats zijn? Ik had nog nooit van Kanazawa gehoord voordat ik naar Japan kwam, maar het blijkt echt een heel leuke stad te zijn. Hieronder m’n persoonlijke tips uit 48 uur Kanazawa: bezienswaardigheden, eten …

Chinees leren

Taalweetjes #2: 木, 本 en 李

Het is augustus, ik heb vakantie (of beter gezegd: geen baan, die begint eind deze maand!) en het werd maar weer ‘ns tijd voor een blogje. De laatste tijd ben ik weer best veel bezig met Chinees, onder andere door een groepje van meetup.com waarmee ik kan oefenen, en een superfijne app waarover ik later zal schrijven. Met de ‘taalweetjes’-serie wil ik m’n liefde voor taal delen – tot nog toe vooral Chinees, waar ik al een paar jaar op ploeter – en licht ik een paar karakters uit die leuk zijn om te leren. Deze keer: 木 (mù), 本 (běn) en 李  (lǐ). Kijk naar 木, waar lijkt deze het meest op? Het is een heel pictografisch karakter, dus het betekent precies wat het afbeeldt. Het is een boom! (Eigenlijk een redelijk kale boom in de winter). Hij heeft een lange stam in het midden en wat takken aan de zijkant. Naast boom kan dit karakter ook hout(en) betekenen. Nu je dat weet, zie je misschien ook wat 本 betekent. Het is een boom, maar nu is er …