Author: Janne

De opbrengst van toegewijd sparen!

5 tips om geld voor je reis te verdienen

De zomer is aangebroken, en daarmee ook de zomervakantie! Grote kans dat je plannen hebt om ergens heen te gaan waar de zomer iets meer voorstelt dan hier. Ik heb voor het eerst in m’n leven twee maanden fulltime gewerkt, en ik sta versteld hoeveel ik heb kunnen sparen. Tip 0 om geld te verdienen voor je reis is dus gewoon: fulltime werken. Maar aangezien veel scholieren en studenten die optie niet echt hebben, heb ik even nagedacht over de dingen die ik deed om geld bij elkaar te sprokkelen voor m’n reisjes. Zie hier: 1. Neem afstand van je troep Haal diep adem. Kijk rond in je kamer. Doe je kledingkast open. Besef dat je eigenlijk maar een fractie van de dingen die je ziet, ook daadwerkelijk gebruikt. Gooi vervolgens al je overbodige shizzle in een XL-tas, en boek een kraam op de IJ-markt! Niets leuker dan je verbazen over de troep die mensen van je willen kopen, andermans levensverhalen aanhoren en staand rijk worden. Wat het goed doet? Kunst/antiekdingetjes, en kleding. Maar ook onze …

TEFL

Lesgeven in het buitenland met je TEFL-diploma

Twee zomers geleden haalde ik mijn TEFL-diploma. Say whut? TEFL, oftewel ‘Teaching English as a Foreign Language’. Met dit diploma kun je in veel landen aan de slag als docent Engels. Vooral in China zijn (Westerse) docenten heel gewild, en staan er goede arbeidsvoorwaarden tegenover: kijk niet raar op wanneer je gratis accommodatie en een vergoeding voor je vlucht krijgt bovenop je salaris! TEFL is dus iets anders dan het “TOEFL”-certificaat, waarmee je aan kunt tonen dat je eigen Engels van een bepaald niveau is. Dat diploma wordt vaak gevraagd wanneer je gaat werken of studeren in het buitenland, maar heeft niets met het lesgeven van Engels te maken. Benieuwd wat de TEFL-cursus inhoudt? Lees hieronder meer!

Amsterdam

Wonen in Amsterdam

Groot nieuws, ik woon eindelijk in de stad waar ik mijn hele leven al had moeten wonen! Sinds drie weken wonen Jel en ik in hartje hoofdstad, op loopafstand van het Leidseplein. Sinds we terugkwamen van reis hebben we eerst allebei een maand bij eigen familie gewoond, tot we hierop stuitten. Het is een tijdelijk adresje, dat we vonden via Marktplaats voor een fantastisch lage prijs, én het is  gemeubileerd waardoor we dus niet al onze spullen hierheen hoefden te sjouwen. Ondertussen werk ik doordeweeks en geniet ik ‘s avonds en in het weekend van alles dat Amsterdam te bieden heeft. En nu weet ik het stiekem al: ik wil niet meer weg uit deze stad. Honderd talen en culturen Als ik een paar straten om loop, heb ik het gevoel dat ik op wereldreis ben. Russisch, Chinees, Engels, Frans, en – o toch – af en toe wat Nederlands. Toeristen, expats, en vast ook Nederlandse inwoners met een niet-Nederlandse achtergrond. Hoewel ik soms het idee heb dat het aantal toeristen niet helemaal in verhouding is met …

Foto door John Kim

Doen in Amsterdam: World Press Photo 2016

Inmiddels is het een beetje traditie geworden: elk jaar ga ik naar de World Press Photo tentoonstelling in Amsterdam. Hier vind je de heftigste, mooiste, en meest indrukwekkende persfoto’s van het afgelopen jaar. Vandaag ben ik, nu ik tóch voor twee maanden in Amsterdam woon, ook weer naar de Nieuwe Kerk gegaan met een vriendin. Een leuk dagje uit is het niet bepaald – de foto’s hebben een behoorlijke impact op je mood. Ik voel me nogal verloren en machteloos tussen zoveel oorlog en ellende, wetend dat ik op elk moment de Nieuwe Kerk uit kan lopen, mijn vrijheid en veiligheid tegemoet. Maar het is wel belangrijk om je ogen niet te sluiten voor de dingen die spelen in de wereld. Daarnaast zijn er altijd ook minder zware, maar niet minder indrukwekkende fotoseries over het dagelijks leven in een bepaald land, sport, natuur en lokale sociale kwesties waar je nooit iets vanaf wist. Bijzonder mooi dit jaar vond ik een serie over het Tibetaanse deel van China van Kevin Frayer, over een Boeddhistische academie waar 40.000 monniken en …

De visagieruimte

Ik volgde een K-pop dansworkshop in Seoul

Vorige maand (is het nog maar zo kort geleden? Ja!) was ik met mijn vader en vriend in Seoul, waar we een 10-daagse city-trip deden. Op reis vind ik het altijd leuk om nieuwe dingen te leren, omdat je dan met nieuwe skills naar huis gaat én een hele lokale ervaring meekrijgt. Toen ik dus tijdens mijn research naar de Koreaanse hoofdstad op een gratis K-pop dansworkshop stuitte, was de keus al snel gemaakt. K-pop ken ik van de artikelen die ik voor mijn studie antropologie heb gelezen: het is een over-de-top popgenre waarin iedereen mooi en alles perfect is. Mocht je een voorbeeld nodig hebben: hieronder een filmpje (en verrek, het is behoorlijk catchy). In de hoop ook zo perfect te worden, en vooral ook een inkijkje te krijgen in de Koreaanse cultuur, stond ik ‘s ochtends voor de studio waar de workshop zou zijn – m’n vader en vriend gingen (gelukkig) niet mee. Vooraf kregen we nog een mededeling van de organisatie: ‘Vandaag komt de inspectie. Het wordt uiteraard een hele leuke dag, maar …

Chinees Nieuwjaar in Kuala Lumpur

Capture the Color-tag – reisfoto’s in 5 kleuren

Het leven op reis lijkt soms meer kleur te hebben dan thuis. Waar dat door komt? Tsja, sommige Nederlandse steden kunnen af en toe gewoon heel grauw zijn, vooral met het typisch Nederlandse weer erbij (hoewel ik nu niet mag klagen!). Ik werd ook helemaal blij van de foto’s van Marcella , die met haar tag ‘Capture the Color’ (oorspronkelijk uit een fotowedstrijd) voor 5 kleuren een reisfoto heeft uitgekozen. Leuk idee, dacht ik als fotografieliefhebber, en goed excuus om te reflecteren op alle mooie kleuren van reis die we de afgelopen 5 maanden hebben gemaakt. Hier vind je mijn selectie: Rood Ik bleef maar scrollen door mijn reisfoto’s, er zat verrassend weinig rood tussen… Tot ik opeens weer dacht aan het Chinees Nieuwjaar dat we in Kuala Lumpur doorbrachten. Nog nooit heb ik zoveel rode lampionnen bij elkaar gezien! Een heel mooi en feestelijk gezicht. 🙂 Blauw Eigenlijk is mijn hele fotomap ‘Togian Islands’ één blauwe waas. Dat kan ook niet anders met een vaak strakblauwe lucht, en een zee die diezelfde lucht weerspiegelt. Hier zien we …

De 5+1 beste momenten uit 5 maanden reizen

Jahoor. Daar ben ik weer. Terug van een lange, mooie reis vol goede herinneringen en inspiratie voor de rest van mijn leven, en terug in Nederland, waar ik iedereen weer versta en waar ik dus allemaal mensen om me heen hoor klagen – dat begon al bij de rij voor de douane bij Schiphol – waarom klagen Nederlanders toch zoveel? Maar laat ik niet teveel klagen over klagende mensen. Je denkt altijd dat je leven rond reizen er zo uitziet: Thuis —-> reis —-> thuis. In werkelijkheid is het meer iets van: .   .   .   .   .   .  (reis) Thuis ———-^———–> thuis. Alsof je reis heeft plaatsgevonden in een soort parallel universum, en je terugkomt op precies hetzelfde moment als dat je wegging. Er verandert meestal helemaal niets als je lang weg bent. Ergens is dat heel raar, want “huh maar ik heb zoveel meegemaakt en mijn hometown kennelijk niet”, maar het is ook wel weer fijn en vertrouwd. Heb ik mijn geliefde blog verwaarloosd? Jazeker. Dat komt vooral omdat ik op reis …

Lang (leve) reizen – een pleidooi voor ‘slow travel’

Slow is the new fast. 10 jaar geleden was iedereen nog vol lof over de kunststofachtige hamburgerbroodjes van McDonalds – ohneeniet – nu is ‘slow food’ helemaal hip. Eerst uren in de keuken staan, geen pakjes en zakjes maar alleen met losse, lokale ingrediënten koken, en vervolgens  je eten niet naar binnen schrokken maar de tijd nemen om ervan te genieten. (Als ik kook is de bereiding vaak inderdaad slow, maar heb ik het binnen 10 minuten op. Jammer.) Dan is er nog ‘slow tv’, iets wat wellicht iets minder toegankelijk is dan slow food. In plaats van alle zenders afzappen en hersendood raken van alle prikkels die je binnenkrijgt, kun je met slow tv urenlang kijken naar een trein die door een groen landschap tjokt, of een haardvuur. Vooral in Noorwegen is dit populair en wordt dit gewoon op de publieke zenders uitgezonden. Wel lekker voor het slapengaan. En nu, nu we vier maanden onderweg zijn en nog maar twee landen hebben gezien (Kuala Lumpur tel ik niet mee), denk ik: wat is het toch …

De geisha in de straten van Gion

Het was in mijn tweede week in Kyoto dat ik voor het eerst een geisha zag. Hoewel ik de verhalen van anderen al had gehoord, over waar en wanneer je ze het meest tegenkwam, had ik er helemaal niet meer aan gedacht. En dus liep ik op vrijdagavond, tijdens een spontane avondwandeling nietsvermoedend over straat tot ik een dronken man in een dure, zwarte auto zag stappen. Daarachter stonden drie geisha (en ja, het meervoud van geisha is geisha). Met hun witte, emotieloze gezichten keken ze de man na, terwijl ik juist naar hen staarde. Ja, het zijn ook gewoon maar mensen. Maar hun uitstraling maakt ze tot de minst menselijke wezens die ik ooit heb gezien – en dat bedoel ik niet negatief. Het is alsof ze verheven zijn boven al het aardse, en met die rode lippen en prachtige kimono’s zien ze er net zo breekbaar uit als porseleinen poppen. Het was een beetje een geromantiseerd momentje, uiteraard. Het feit dat mijn hoofd lichtelijk op hol sloeg en ik stokstijf stilstond zegt meer …