Author: Janne

Stomende sauna’s en scheurende scooters: 24 uur in Luang Namtha, Laos

Eigenlijk is het tegen m’n principes om maar 24 uur op een plaats te blijven, maar goed, het kon even niet anders. Begin dit jaar deed ik mijn veldwerk in China, en moest ik even een dagje het land uit, omdat ik een 2 x 30 dagen visum had (lees hier over mijn meest frustrerende visumervaringen…). Vanuit het tropische Xishuangbanna in China reisde ik met de bus over de grens met Laos, naar Luang Namtha. Zo kreeg ik de uit- en instempel in mijn paspoort die de bureaucraten graag wilden zien, en ik trakteerde mezelf maar gelijk op een dagje in Laos, waar ik nog nooit was geweest. Het viel op dat je meteen merkt dat je in een ander land bent wanneer je de grens met Laos oversteekt. Je zou zeggen dat grenzen ook maar kunstmatige lijnen zijn die ooit door mensen zijn bedacht, maar vanuit de bus waren de verschillen groot: kleine houten huisjes op palen in plaats van betonnen structuren, en ik zag zowaar een olifant (als je daar niet op bedacht bent is dat …

Is Chinees echt zo moeilijk? … En andere vragen over de taal

Toen ik er in 2012 tijdens mijn reis in China achter kwam dat bijzonder weinig Chinezen goed Engels spreken, besloot ik om zelf Chinees te leren. Handig voor als ik ooit nog eens terug zou komen (wat ook zo was, bleek later) en misschien zou het m’n baankansen ook nog eens vergroten met een economie die zo booming is als die van China. Inmiddels ben ik daarna nog twee keer teruggegaan naar China – in totaal 8 maanden. Een keer was voor reizen en aansluitend studeren in Beijing, en een keer voor m’n masteronderzoek (ik deed vorig jaar onderzoek naar Chinese backpackers – een van de leukste ervaringen ooit). Na al die tijd spreek ik de basis redelijk goed, in de zin dat gesprekken over alledaagse onderwerpen meestal wel gaan. Geloof het of niet, maar ik vind Chinees niet moeilijker om te leren dan Frans, Duits of wat voor taal dan ook. Hieronder vind je de 5 vragen die ik het meest te horen krijg als ik zeg dat ik Chinees aan het leren ben. …

Over mijn t-shirt van Poetin die op een beer rijdt (en andere souvenirs)

Ik hou van rare souvenirs. Niet de standaard-souvenirs zoals sneeuwschudbollen van een of andere overbezochte highlight, of koelkast-magneetjes. Daar stroomt de wereld al mee over, en ze zeggen weinig over de plaats die je bezocht hebt. Ik hou meer van alledaagse dingen, kleine objecten die een inkijkje geven in een land en een cultuur. Of souvenirs die zó cheesy en over de top zijn dat ze wel weer fascinerend zijn. Ik koop rare souvenirs eigenlijk vooral voor mezelf, want niemand anders zit er op te wachten. Zo kon ik het deze maand in Rusland ook niet laten om een t-shirt te kopen van Poetin die op een beer rijdt. (Het was nog een vrij lastige keuze, want er was er ook één van Poetin die tegen Obama judo-de). Toen ik ‘m in de etalage zag in St. Petersburg was ik al meteen verkocht. M’n vriend en vader snapten niet helemaal waarom ik een vormloos t-shirt van een omstreden persoon wilde bemachtigen, maar ik stond al binnen om mijn keuze in gebarentaal door te geven aan …

noedelsoep

Noedelsoep met paksoi en gepocheerd ei

Nadat ik hier beloofd had om zo af en toe een recept op m’n blog te zetten, is hier dan het eerste exemplaar: een vegetarisch noedelsoepje. Niét kant-en-klaar, maar wel simpel en lekker. Ik maakte ‘m pas en schrok een beetje van de term ‘gepocheerd ei’ omdat dat chic en dus moeilijk klonk, maar dat bleek mee te vallen. Ingrediënten (voor 2 personen) – 1 liter groentebouillon – 2 stukjes steranijs – 1 kaneelstokje – 2 grote eieren – 2 pakjes / porties udon noedels – 4 in repen gesneden paksoibladeren – 2 fijngesneden lente-uitjes – sojasaus Breng de bouillon aan de kook in een grote (soep)pan. Voeg dan de steranijs en kaneel toe, en laat het 5 tot 10 minuten zachtjes koken, zodat de smaken in de bouillon opgenomen worden. Vis vervolgens het stokje en de anijs er dan uit. Breek het ei voorzichtig, laat het in een kom glijden, en vanuit de kom in de soep. Doe dit ook met het tweede ei. Laat 2 minuten koken, en voeg de noedels en paksoi toe. Roer …

koken

De dagelijkse struggle die koken heet

Het is waar wat ze zeggen. Je leert pas koken als je op jezelf woont. En zelfs dan duurt het nog even. Tijdens mijn jaren in het ‘ouderlijk huis’ mislukten de luttele pogingen om iets op tafel te zetten dan ook jammerlijk. Een drijfveer om te leren koken was er ook niet echt, aangezien geweldige gerechten elke avond ‘automatisch’ (zo leek het tenminste) op tafel stonden. Maar goed, sinds 1,5 jaar woon ik uít huis (mét Vriend die goed kan koken), en dan kom je ineens in aanraking met de dagelijkse strijd die Koken heet. Het begint al met het bedenken van wat je in godsnaam gaat maken; er zijn 32904 gerechten, maar bij elk recept krijg je al hoofdpijn bij het zien van de ingrediëntenlijst, of je hebt die dag gewoon net even geen zin in die pasta / stoofschotel / salade. Ik heb de nodige blunders gemaakt op kookgebied. Rauwe boerenkool in de stamppot, koude lamskoteletjes (ik ben dan ook echt weer zo’n iemand die meteen met lamskotelet begint..) en vooral: altijd iéts …

op de ij-markt staan

Sparen voor de grote reis: een dagje op de IJ-markt

Gister, op 24 oktober, ging de wekker weer om 5.00 ‘s ochtends. Slaapdronken douchen en eten we onszelf wakker, en laden we de auto vol met dozen troep. Vriend rijdt, ik zit naast hem en word geplet door een enorme verhuisdoos op m’n schoot. Bestemming: de IJ-hallen. De afgelopen weken hebben we alles wat ook maar enigszins wég kan verzameld (met veel hulp van familieleden die ook nog het één en ander hadden liggen), zodat we het konden verkopen. Dagenlang konden we de logeerkamer nauwelijks betreden, omdat we half struikelden over losse fotolijstjes en kattenbeeldjes, maar het was het waard. Voor €35,- hadden we een hoekkraam gehuurd (binnen, niet buiten gelukkig). In aanloop naar de grote dag kregen we, net als voorgaande jaren (dit was de derde keer dat we er stonden), nogal dwingende mailtjes met allemaal dingen die we vooral níet mochten doen, maar alles is goed gegaan. De eerste lading konden we de dag van tevoren al kwijt, en op zaterdag zelf namen we de tweede lading mee (kun je nagaan hoeveel we hadden). …

de onverboden stad

Docutip: de Onverboden Stad

In deze nieuwe serie post ik docu’s die ik de moeite waard vind. En ééntje bijt het spits af: De Onverboden Stad, van Floris-Jan van Luyn. De documentaire laat het leven zien in een hutong (klein straatje) in Peking, dat op de planning staat om gesloopt te worden. Het oude traditionele leven in de stad moet wijken voor moderne grootsheid. Wat voor impact heeft dat op de bewoners? Waar sommigen de sloop niet zien zitten, dromen anderen weer weg bij een modern leven vol luxe. Mijn favoriete moment in de film is wanneer één van de jonge kinderen zijn huiswerk maakt, en daarbij leert over zijn stad, Peking – verder verklap ik nog niets. De documentaire is doordringend op subtiele wijze, en geeft je een goed inzicht in het leven van de inwoners van de stad. Daarnaast ook nog bijzonder mooi gefilmd. Aanrader, dus. Je kunt ‘De Onverboden Stad’ hier kijken.

Buter Brodsky

5 x fantastische eettentjes in Sint-Petersburg

Olé, weer terug van een weekje verrassend St. Petersburg! Ongeveer 50% van de trip bestond uit het uitzoeken van leuke lunch- en eettentjes, en godzijdank was ik met het goede gezelschap, want m’n vader en vriend houden ook van (lekker) eten en kijken me niet raar aan als ik na 2 enorme gangen nog gewoon voor een toetje ga. En het beste is dat je niet op elke cent hoeft te letten: voor drie gangen inclusief drankjes, ditjes en datjes ben je max. 20 euro per persoon kwijt. Alles wordt mooi opgemaakt, en de bediening is meestal spontaan en oprecht vriendelijk. Hier, als eerste Rusland-blog dus: de (bij mijn weten) 5 leukste eettentjes van Sint Petersburg. 1. Wat: Gosti Waar: Malaya Morskaya ul., 13 Waarom: Op onze eerste avond werden we al meteen overweldigd door de fantastische Russische keuken. M’n vader en vriend gingen gelijk voor borsjtsj(sjjssjtsj): de typische rode-bietensoep. Ik ging voor wat meer luxe met m’n zalmsoep met steur erin. Daarna kwamen nog stroganoff, eend en big op tafel (thuis koken we weer vaak vega, …