All posts filed under: Leven

drieëntwintig

“I was 21 years when I wrote this song”, zingt Paul Simon in een bekend nummer (Garfunkel komt pas verderop met de tweede stem). “I’m 22 now, but I won’t be for long. Time hurries on, and the leaves that are green turn to brown.” Daarin kon ik me helemaal herkennen tijdens mijn laatste weekje 22-zijn – behalve dan dat ik geen baanbrekend nummer heb geschreven, zoals Paul Simon. Daar komt nog eens bij dat de Olympische Spelen deze weken aan de gang waren, en het me opviel dat het gros van de medaillewinnaars toch minstens een jaar jonger is dan ik. Kortom: ik ben al oud, ik had al moeten pieken en het is al te laat om nog iets van m’n leven te maken… Of valt het wel mee? 19 augustus werd ik dus 23, en hoewel ik altijd supernuchter doe in de aanloop naar mijn verjaardag (‘ajoh, ik doe er niets aan’) vind ik jarig zijn stiekem toch leuk. Zoals een vriendin zei: ‘Je bent gewoon even een dagje speciaal’. Die avond heb ik heerlijk …

Amsterdam

Wonen in Amsterdam

Groot nieuws, ik woon eindelijk in de stad waar ik mijn hele leven al had moeten wonen! Sinds drie weken wonen Jel en ik in hartje hoofdstad, op loopafstand van het Leidseplein. Sinds we terugkwamen van reis hebben we eerst allebei een maand bij eigen familie gewoond, tot we hierop stuitten. Het is een tijdelijk adresje, dat we vonden via Marktplaats voor een fantastisch lage prijs, én het is  gemeubileerd waardoor we dus niet al onze spullen hierheen hoefden te sjouwen. Ondertussen werk ik doordeweeks en geniet ik ‘s avonds en in het weekend van alles dat Amsterdam te bieden heeft. En nu weet ik het stiekem al: ik wil niet meer weg uit deze stad. Honderd talen en culturen Als ik een paar straten om loop, heb ik het gevoel dat ik op wereldreis ben. Russisch, Chinees, Engels, Frans, en – o toch – af en toe wat Nederlands. Toeristen, expats, en vast ook Nederlandse inwoners met een niet-Nederlandse achtergrond. Hoewel ik soms het idee heb dat het aantal toeristen niet helemaal in verhouding is met …

Foto door John Kim

Doen in Amsterdam: World Press Photo 2016

Inmiddels is het een beetje traditie geworden: elk jaar ga ik naar de World Press Photo tentoonstelling in Amsterdam. Hier vind je de heftigste, mooiste, en meest indrukwekkende persfoto’s van het afgelopen jaar. Vandaag ben ik, nu ik tóch voor twee maanden in Amsterdam woon, ook weer naar de Nieuwe Kerk gegaan met een vriendin. Een leuk dagje uit is het niet bepaald – de foto’s hebben een behoorlijke impact op je mood. Ik voel me nogal verloren en machteloos tussen zoveel oorlog en ellende, wetend dat ik op elk moment de Nieuwe Kerk uit kan lopen, mijn vrijheid en veiligheid tegemoet. Maar het is wel belangrijk om je ogen niet te sluiten voor de dingen die spelen in de wereld. Daarnaast zijn er altijd ook minder zware, maar niet minder indrukwekkende fotoseries over het dagelijks leven in een bepaald land, sport, natuur en lokale sociale kwesties waar je nooit iets vanaf wist. Bijzonder mooi dit jaar vond ik een serie over het Tibetaanse deel van China van Kevin Frayer, over een Boeddhistische academie waar 40.000 monniken en …

Over mijn t-shirt van Poetin die op een beer rijdt (en andere souvenirs)

Ik hou van rare souvenirs. Niet de standaard-souvenirs zoals sneeuwschudbollen van een of andere overbezochte highlight, of koelkast-magneetjes. Daar stroomt de wereld al mee over, en ze zeggen weinig over de plaats die je bezocht hebt. Ik hou meer van alledaagse dingen, kleine objecten die een inkijkje geven in een land en een cultuur. Of souvenirs die zó cheesy en over de top zijn dat ze wel weer fascinerend zijn. Ik koop rare souvenirs eigenlijk vooral voor mezelf, want niemand anders zit er op te wachten. Zo kon ik het deze maand in Rusland ook niet laten om een t-shirt te kopen van Poetin die op een beer rijdt. (Het was nog een vrij lastige keuze, want er was er ook één van Poetin die tegen Obama judo-de). Toen ik ‘m in de etalage zag in St. Petersburg was ik al meteen verkocht. M’n vriend en vader snapten niet helemaal waarom ik een vormloos t-shirt van een omstreden persoon wilde bemachtigen, maar ik stond al binnen om mijn keuze in gebarentaal door te geven aan …

op de ij-markt staan

Sparen voor de grote reis: een dagje op de IJ-markt

Gister, op 24 oktober, ging de wekker weer om 5.00 ‘s ochtends. Slaapdronken douchen en eten we onszelf wakker, en laden we de auto vol met dozen troep. Vriend rijdt, ik zit naast hem en word geplet door een enorme verhuisdoos op m’n schoot. Bestemming: de IJ-hallen. De afgelopen weken hebben we alles wat ook maar enigszins wég kan verzameld (met veel hulp van familieleden die ook nog het één en ander hadden liggen), zodat we het konden verkopen. Dagenlang konden we de logeerkamer nauwelijks betreden, omdat we half struikelden over losse fotolijstjes en kattenbeeldjes, maar het was het waard. Voor €35,- hadden we een hoekkraam gehuurd (binnen, niet buiten gelukkig). In aanloop naar de grote dag kregen we, net als voorgaande jaren (dit was de derde keer dat we er stonden), nogal dwingende mailtjes met allemaal dingen die we vooral níet mochten doen, maar alles is goed gegaan. De eerste lading konden we de dag van tevoren al kwijt, en op zaterdag zelf namen we de tweede lading mee (kun je nagaan hoeveel we hadden). …

de onverboden stad

Docutip: de Onverboden Stad

In deze nieuwe serie post ik docu’s die ik de moeite waard vind. En ééntje bijt het spits af: De Onverboden Stad, van Floris-Jan van Luyn. De documentaire laat het leven zien in een hutong (klein straatje) in Peking, dat op de planning staat om gesloopt te worden. Het oude traditionele leven in de stad moet wijken voor moderne grootsheid. Wat voor impact heeft dat op de bewoners? Waar sommigen de sloop niet zien zitten, dromen anderen weer weg bij een modern leven vol luxe. Mijn favoriete moment in de film is wanneer één van de jonge kinderen zijn huiswerk maakt, en daarbij leert over zijn stad, Peking – verder verklap ik nog niets. De documentaire is doordringend op subtiele wijze, en geeft je een goed inzicht in het leven van de inwoners van de stad. Daarnaast ook nog bijzonder mooi gefilmd. Aanrader, dus. Je kunt ‘De Onverboden Stad’ hier kijken.

De natte gympjes van Kim Il-Sung

Nog even verder over de tentoonstelling ‘De Kim Utopie’ waar ik de vorige keer over schreef. In één van de ruimtes werd namelijk een film afgespeeld over het leven in Noord-Korea – hoe ze die ooit hebben mogen filmen weet ik nog niet, want ze konden gewoon in fabrieken en scholen komen zonder dat ze een propagandaplaatje hoefden te laten zien. In ieder geval, in die film was er één scene die me niet loslaat: een jonge vrouw, basisschoollerares, vertelt de leerlingen over de geweldige grootsheid van de (voormalig) Grote Leider, Kim Il-Sung: ‘Toen de Grote Leider jong was, misschien net zo oud als jullie, had hij hele mooie laarzen. Ze zaten hem als gegoten, en beschermden hem tegen de regen en de kou in de water. Toen de winter aanbrak ging hij naar buiten met zijn vriendjes, op zijn mooie stevige laarzen. Maar toen hij zijn kameraadjes zag, zag hij dat ze allemaal dunne gympjes aanhadden, helemaal nat van de sneeuw. En dus ging hij, uit solidariteit met zijn kameraadjes, terug en trok hij ook …