All posts filed under: Bestemmingen

4 aparte dingen die ik in Taiwan at

Na maandenlang in China door te hebben gebracht, dacht ik dat ik alle ‘eetbare’ dingen van de wereld wel gezien had, maar gelukkig werd ik tóch nog verrast in Taiwan. En als ik iets nieuws zie, moet ik het ook meteen uitproberen. Hier dus mijn beoordeling van 4 dingen die ik nog niet eerder had gezien, op volgorde van ‘ja, lekker’ naar ‘niet te doen’. 1. Wrap met ijs, pinda’s en koriander! Dit ding klopte gewoon. Pure perfectie in de vorm van een ijswrap. Het deeg is heel dun, een beetje zoals de rijstvellen waar sommige loempia’s mee worden gemaakt. Daarin zit schepijs, ik had aardbei en vanille, samen met de geheime geniale ingrediënten: gemalen pinda’s en koriander. Het geeft de wrap iets hartigs, en het heeft bite. (Sowieso: gooi ergens koriander op, en ik vind het helemaal geslaagd). Proberen dus, als je deze tegenkomt. 2. De pannekoek met rauw ei Deze snack werd me aangeraden door het meisje van het hostel in Hualien. Nu ben ik niet echt een heel groot fan van rauwe eieren, maar dit …

Noorderlicht Tromsø

Op zoek naar het noorderlicht in Tromsø

Oké, het is alweer een tijdje geleden dat ik een blog heb geplaatst, maar sommige gebeurtenissen kunnen niet zomaar voorbijgaan zonder dat ik erover geschreven heb. Voor mijn afgelopen verjaardag kregen ik en Jel van m’n vader een trip naar Noorwegen cadeau. Niet zomaar Noorwegen, maar Noord-Noorwegen: Tromsø, een plek die 350 kilometer boven de poolcirkel ligt, en waar je een grote kans hebt om het noorderlicht te zien – iets dat al m’n hele leven op m’n bucketlist stond (bij wie niet?). Mijn vader ging niet mee, hij vond het te koud. Dag 1 We gaan met de trein naar Schiphol. Ik heb Duolingo Noors geïnstalleerd op m’n mobiel, dus ik vermaak me wel in het vliegtuig. Brød! Takk! Trikker og spiser! (Drinken en eten). Noors is fantastisch. Rond 18.00 uur komen we aan in Tromsø, en nemen we de bus naar het ‘sentrum’. We dumpen de spullen in onze hotelkamer (Thon Hotel Polar, echt een prima hotel!), en eten burgers in het restaurant naast ons. Lekker, maar de Noorse prijzen zijn pittig: alles is …

Butoh, de dans van de duisternis

Ik geloof dat ik een jaar of 16 was, toen mijn kunstklasje op de middelbare school butoh te zien kreeg. We waren maar met z’n vijven, want het vak ‘kunst en muziek’ werd geschuwd door mensen die zich liever vastklampten aan de zekerheid van getallen (en hun waarde op de arbeidsmarkt). Je moet je voorstellen dat het vak onderwerpen behandelde in een soort chronologische volgorde; muziek van de middeleeuwen, de renaissance, verlichting, en tot slot hardcore en hip-hop, als een soort steek onder water. ‘Zo, we hebben het hele jaar besteed aan superverfijnde muziek van vroeger, en dit is van júllie.’ Wat ook redelijk modern is, is dus die butoh-dans waar ik net mee begon. Butoh, letterlijk de dans van de ‘duisternis’ of de ‘sombere ziel’, vond zijn oorsprong in Japan, maar is geen traditionele dans – verre van. De eerste voorstellingen vonden eind jaren ’50 plaats, en veroorzaakten enorme schandalen. De leraar waarschuwde ons verder niet, en was ‘benieuwd wat we ervan vonden’. Ik keek, en wist niet wat ik zag. Het waren menselijke vormen die zich bewogen als zombies, als baby’s, figuren die maniakaal grijnsden …

Niks geen metaal - hout leidt je naar boven

48 uur in Kanazawa, Japan

Op reis hebben we zo’n 6 weken doorgebracht in Japan, maar om eerlijk te zijn ben ik weinig buiten Kyoto geweest (in het Nederlands officieel Kioto met een i, maar ziet het er niet cooler uit met een y?). En dat is ook helemaal niet erg, want ik genoot van elke dag, en er was zoveel te zien dat ik me nooit verveelde. Maar oke, het is natuurlijk ook wel eens leuk om meer van het land te zien, dus toen Mayu, een Japanse vriendin zei dat ik langs moest komen, had ik meteen een goed excuus voor die extreem dure treintickets (een enkeltje voor €55, 2 uur in de trein…). Mayu woont in Kanazawa – ik heb haar ontmoet in Beijing, waar we allebei studeerden, vervolgens heb ik haar gezien in Amsterdam en nu zag ik haar dus in Kanazawa. Wat zou de volgende plaats zijn? Ik had nog nooit van Kanazawa gehoord voordat ik naar Japan kwam, maar het blijkt echt een heel leuke stad te zijn. Hieronder m’n persoonlijke tips uit 48 uur Kanazawa: bezienswaardigheden, eten …

De visagieruimte

Ik volgde een K-pop dansworkshop in Seoul

Vorige maand (is het nog maar zo kort geleden? Ja!) was ik met mijn vader en vriend in Seoul, waar we een 10-daagse city-trip deden. Op reis vind ik het altijd leuk om nieuwe dingen te leren, omdat je dan met nieuwe skills naar huis gaat én een hele lokale ervaring meekrijgt. Toen ik dus tijdens mijn research naar de Koreaanse hoofdstad op een gratis K-pop dansworkshop stuitte, was de keus al snel gemaakt. K-pop ken ik van de artikelen die ik voor mijn studie antropologie heb gelezen: het is een over-de-top popgenre waarin iedereen mooi en alles perfect is. Mocht je een voorbeeld nodig hebben: hieronder een filmpje (en verrek, het is behoorlijk catchy). In de hoop ook zo perfect te worden, en vooral ook een inkijkje te krijgen in de Koreaanse cultuur, stond ik ‘s ochtends voor de studio waar de workshop zou zijn – m’n vader en vriend gingen (gelukkig) niet mee. Vooraf kregen we nog een mededeling van de organisatie: ‘Vandaag komt de inspectie. Het wordt uiteraard een hele leuke dag, maar …

De 5+1 beste momenten uit 5 maanden reizen

Jahoor. Daar ben ik weer. Terug van een lange, mooie reis vol goede herinneringen en inspiratie voor de rest van mijn leven, en terug in Nederland, waar ik iedereen weer versta en waar ik dus allemaal mensen om me heen hoor klagen – dat begon al bij de rij voor de douane bij Schiphol – waarom klagen Nederlanders toch zoveel? Maar laat ik niet teveel klagen over klagende mensen. Je denkt altijd dat je leven rond reizen er zo uitziet: Thuis —-> reis —-> thuis. In werkelijkheid is het meer iets van: .   .   .   .   .   .  (reis) Thuis ———-^———–> thuis. Alsof je reis heeft plaatsgevonden in een soort parallel universum, en je terugkomt op precies hetzelfde moment als dat je wegging. Er verandert meestal helemaal niets als je lang weg bent. Ergens is dat heel raar, want “huh maar ik heb zoveel meegemaakt en mijn hometown kennelijk niet”, maar het is ook wel weer fijn en vertrouwd. Heb ik mijn geliefde blog verwaarloosd? Jazeker. Dat komt vooral omdat ik op reis …

De geisha in de straten van Gion

Het was in mijn tweede week in Kyoto dat ik voor het eerst een geisha zag. Hoewel ik de verhalen van anderen al had gehoord, over waar en wanneer je ze het meest tegenkwam, had ik er helemaal niet meer aan gedacht. En dus liep ik op vrijdagavond, tijdens een spontane avondwandeling nietsvermoedend over straat tot ik een dronken man in een dure, zwarte auto zag stappen. Daarachter stonden drie geisha (en ja, het meervoud van geisha is geisha). Met hun witte, emotieloze gezichten keken ze de man na, terwijl ik juist naar hen staarde. Ja, het zijn ook gewoon maar mensen. Maar hun uitstraling maakt ze tot de minst menselijke wezens die ik ooit heb gezien – en dat bedoel ik niet negatief. Het is alsof ze verheven zijn boven al het aardse, en met die rode lippen en prachtige kimono’s zien ze er net zo breekbaar uit als porseleinen poppen. Het was een beetje een geromantiseerd momentje, uiteraard. Het feit dat mijn hoofd lichtelijk op hol sloeg en ik stokstijf stilstond zegt meer …

Op reis #3: Japan, omdat het kan.

We zitten alweer een week in heerlijk Japan, in Kyoto om precies te zijn. Het was nogal een last-minute besluit – toen we onze laatste dagen depri in Kuala Lumpur doorbrachten, besloten we dat we niet naar goedkoop en zonnig Thailand / Laos / Cambodja wilden, simpelweg omdat het ons niet trekt. Het eten is er ongetwijfeld lekker, de mensen zijn vast vriendelijk, maar als je eigenlijk niet wil gaan moet je dat ook niet doen. Reizen om maar een bezigheid te hebben slaat nergens op. Dus gingen we naar Japan. Een land waar ik al heel lang, heel graag heen wilde, maar wat eigenlijk niet te doen was omdat je daar al snel 100 euro per dag voor moet uittrekken. Niet super backpack-vriendelijk, dus. De oplossing? Iets doen in ruil voor gratis onderdak (en soms zelfs gratis maaltijden)! Via http://www.workaway.info konden Jel en ik werken in een hostel, allebei in een andere. In het hostel werk ik 5 dagen per week, en maar een paar uurtjes per dag. Soms schoonmaken – de bedden opmaken, de was …

10 dagen Kuala Lumpur: malls en street food (maar geen ramen)

Na een langdurige verwaarlozing van deze blog, en mijn voornemen om gewoon eens vaker dingen te posten, hier eerst een post over de stad waar we 10 dagen zaten: Kuala Lumpur. Hier wilden we even bijkomen van Indonesië, want een maand van hot naar her hupsen is best vermoeiend (dit klinkt weer lekker decadent, zeg). Kuala Lumpur, de hoofdstad van Maleisië, is een hub vanwaar je door kunt reizen naar heel Azië. Grote kans dat je hier overstapt wanneer je een vlucht boekt naar deze regio. Het is een moderne stad, met een goede infrastructuur (yay, monorail!), en het leukste is dat allerlei culturen hier samenkomen. Chinese, Indiase, Thaise en Maleisische mensen zitten overal in de stad met hun eigen restaurantjes en tempels. Het is een beetje heel Azië in het klein, dus. De eerste twee dagen waren leuk, alles was nieuw, we keken onze ogen uit in de wirwar van wijken en culturen, en deden ons tegoed aan het fantastische eten op straat. De ene dag Chinees, dan weer Indiaas, en zo waanden we …