All posts filed under: Japan

Butoh, de dans van de duisternis

Ik geloof dat ik een jaar of 16 was, toen mijn kunstklasje op de middelbare school butoh te zien kreeg. We waren maar met z’n vijven, want het vak ‘kunst en muziek’ werd geschuwd door mensen die zich liever vastklampten aan de zekerheid van getallen (en hun waarde op de arbeidsmarkt). Je moet je voorstellen dat het vak onderwerpen behandelde in een soort chronologische volgorde; muziek van de middeleeuwen, de renaissance, verlichting, en tot slot hardcore en hip-hop, als een soort steek onder water. ‘Zo, we hebben het hele jaar besteed aan superverfijnde muziek van vroeger, en dit is van júllie.’ Wat ook redelijk modern is, is dus die butoh-dans waar ik net mee begon. Butoh, letterlijk de dans van de ‘duisternis’ of de ‘sombere ziel’, vond zijn oorsprong in Japan, maar is geen traditionele dans – verre van. De eerste voorstellingen vonden eind jaren ’50 plaats, en veroorzaakten enorme schandalen. De leraar waarschuwde ons verder niet, en was ‘benieuwd wat we ervan vonden’. Ik keek, en wist niet wat ik zag. Het waren menselijke vormen die zich bewogen als zombies, als baby’s, figuren die maniakaal grijnsden …

Niks geen metaal - hout leidt je naar boven

48 uur in Kanazawa, Japan

Op reis hebben we zo’n 6 weken doorgebracht in Japan, maar om eerlijk te zijn ben ik weinig buiten Kyoto geweest (in het Nederlands officieel Kioto met een i, maar ziet het er niet cooler uit met een y?). En dat is ook helemaal niet erg, want ik genoot van elke dag, en er was zoveel te zien dat ik me nooit verveelde. Maar oke, het is natuurlijk ook wel eens leuk om meer van het land te zien, dus toen Mayu, een Japanse vriendin zei dat ik langs moest komen, had ik meteen een goed excuus voor die extreem dure treintickets (een enkeltje voor €55, 2 uur in de trein…). Mayu woont in Kanazawa – ik heb haar ontmoet in Beijing, waar we allebei studeerden, vervolgens heb ik haar gezien in Amsterdam en nu zag ik haar dus in Kanazawa. Wat zou de volgende plaats zijn? Ik had nog nooit van Kanazawa gehoord voordat ik naar Japan kwam, maar het blijkt echt een heel leuke stad te zijn. Hieronder m’n persoonlijke tips uit 48 uur Kanazawa: bezienswaardigheden, eten …

De 5+1 beste momenten uit 5 maanden reizen

Jahoor. Daar ben ik weer. Terug van een lange, mooie reis vol goede herinneringen en inspiratie voor de rest van mijn leven, en terug in Nederland, waar ik iedereen weer versta en waar ik dus allemaal mensen om me heen hoor klagen – dat begon al bij de rij voor de douane bij Schiphol – waarom klagen Nederlanders toch zoveel? Maar laat ik niet teveel klagen over klagende mensen. Je denkt altijd dat je leven rond reizen er zo uitziet: Thuis —-> reis —-> thuis. In werkelijkheid is het meer iets van: .   .   .   .   .   .  (reis) Thuis ———-^———–> thuis. Alsof je reis heeft plaatsgevonden in een soort parallel universum, en je terugkomt op precies hetzelfde moment als dat je wegging. Er verandert meestal helemaal niets als je lang weg bent. Ergens is dat heel raar, want “huh maar ik heb zoveel meegemaakt en mijn hometown kennelijk niet”, maar het is ook wel weer fijn en vertrouwd. Heb ik mijn geliefde blog verwaarloosd? Jazeker. Dat komt vooral omdat ik op reis …

De geisha in de straten van Gion

Het was in mijn tweede week in Kyoto dat ik voor het eerst een geisha zag. Hoewel ik de verhalen van anderen al had gehoord, over waar en wanneer je ze het meest tegenkwam, had ik er helemaal niet meer aan gedacht. En dus liep ik op vrijdagavond, tijdens een spontane avondwandeling nietsvermoedend over straat tot ik een dronken man in een dure, zwarte auto zag stappen. Daarachter stonden drie geisha (en ja, het meervoud van geisha is geisha). Met hun witte, emotieloze gezichten keken ze de man na, terwijl ik juist naar hen staarde. Ja, het zijn ook gewoon maar mensen. Maar hun uitstraling maakt ze tot de minst menselijke wezens die ik ooit heb gezien – en dat bedoel ik niet negatief. Het is alsof ze verheven zijn boven al het aardse, en met die rode lippen en prachtige kimono’s zien ze er net zo breekbaar uit als porseleinen poppen. Het was een beetje een geromantiseerd momentje, uiteraard. Het feit dat mijn hoofd lichtelijk op hol sloeg en ik stokstijf stilstond zegt meer …

Op reis #3: Japan, omdat het kan.

We zitten alweer een week in heerlijk Japan, in Kyoto om precies te zijn. Het was nogal een last-minute besluit – toen we onze laatste dagen depri in Kuala Lumpur doorbrachten, besloten we dat we niet naar goedkoop en zonnig Thailand / Laos / Cambodja wilden, simpelweg omdat het ons niet trekt. Het eten is er ongetwijfeld lekker, de mensen zijn vast vriendelijk, maar als je eigenlijk niet wil gaan moet je dat ook niet doen. Reizen om maar een bezigheid te hebben slaat nergens op. Dus gingen we naar Japan. Een land waar ik al heel lang, heel graag heen wilde, maar wat eigenlijk niet te doen was omdat je daar al snel 100 euro per dag voor moet uittrekken. Niet super backpack-vriendelijk, dus. De oplossing? Iets doen in ruil voor gratis onderdak (en soms zelfs gratis maaltijden)! Via http://www.workaway.info konden Jel en ik werken in een hostel, allebei in een andere. In het hostel werk ik 5 dagen per week, en maar een paar uurtjes per dag. Soms schoonmaken – de bedden opmaken, de was …