Persoonlijk
Leave a comment

drieëntwintig

“I was 21 years when I wrote this song”, zingt Paul Simon in een bekend nummer (Garfunkel komt pas verderop met de tweede stem). “I’m 22 now, but I won’t be for long. Time hurries on, and the leaves that are green turn to brown.” Daarin kon ik me helemaal herkennen tijdens mijn laatste weekje 22-zijn – behalve dan dat ik geen baanbrekend nummer heb geschreven, zoals Paul Simon. Daar komt nog eens bij dat de Olympische Spelen deze weken aan de gang waren, en het me opviel dat het gros van de medaillewinnaars toch minstens een jaar jonger is dan ik. Kortom: ik ben al oud, ik had al moeten pieken en het is al te laat om nog iets van m’n leven te maken… Of valt het wel mee?

19 augustus werd ik dus 23, en hoewel ik altijd supernuchter doe in de aanloop naar mijn verjaardag (‘ajoh, ik doe er niets aan’) vind ik jarig zijn stiekem toch leuk. Zoals een vriendin zei: ‘Je bent gewoon even een dagje speciaal’.

Die avond heb ik heerlijk Griekse tapas gegeten met m’n vriend en mijn vader (Grieks hoeft namelijk niet altijd een zwaar gekruide schotel van drie kilo te zijn! Bij Kyra’s in Zaandam hebben ze ‘mezedes’, hapjes dus). En aangezien de lieve mensen om me heen altijd de meest fantastische cadeaus bedenken, mag ik deze winter met Jel naar Tromsø in Noorwegen om op zoek te gaan naar het noorderlicht (cadeau voor ons allebei van m’n vader, echt iets om van de bucketlist te strepen!) en neemt Jel me mee naar – I kid you not – 4 concerten, 1 culturele avond in de Balie én een avondje Echt Gebeurd (waar mensen voorlezen uit hun puberdagboek en hilarische of ontroerende momenten uit hun leven delen).

Ervaringen zijn namelijk veel leuker dan cadeaus, ze nestelen zich ergens in je geheugen en blijven daar voor de rest van je leven, zodat je er altijd op terug kunt grijpen en er eeuwig plezier van hebt. <3 Én je kunt erover bloggen, hoera!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *