China, Reizen, Uitgelicht
comments 4

22 uur in de bus: een verslag

Reis: Bus van Dali naar Chengdu (China).
Prijs: 3oo-nogwat yuan.
Tijd: 22 uur.
Aantal busgenoten: rond de 30.

13.00. Ik heb m’n backpack in het bagageruim gedumpt en loop vol goede moed de bus is. Dan zie ik dat er stoelen zijn, geen bedden. Hoe dit kan, weet ik niet – er stond toch zeker ‘sleeper bus’ bij deze rit. Hoe ik dit ga volhouden weet ik ook niet. Maar we vertrekken op de minuut op tijd, dat is in elk geval een goed begin.

14.00. Net wanneer ik me verwonder dat deze ‘Fast Bus’ wel erg fast gaat, remmen we af. We staan in de file.

15.00. In de file kom ik erachter dat tijd een relatief begrip is: wat is tijd? Heb ik tijd? Wat is lang? Maar tijd is ook best absoluut: we staan al twee uur in de file. Moeders maken van de gelegenheid gebruik om hun kinderen op de weg te laten poepen.

16.00. De bus toetert vrolijk: we rijden weer! Uit het raam zie ik een man achter ons aan rennen, hij was buiten nog een sigaretje aan het roken.

17.00. De gemiddelde snelheid van de file en hoe hard we nu rijden, is waarschijnlijk een veilige snelheid. De chauffeur lijkt de verloren tijd in te willen halen, maar zo snel door dorpjes crossen lijkt mij zelf niet verantwoordelijk. Maar goed, wie ben ik? Ik ben slechts een individu in deze bus.

18.00. Er lijkt een soort vloek op me te rusten: steeds wanneer ik mijn camera pak om een foto te maken van het mooie uitzicht, wordt het zicht meteen belemmerd door bomen, tunnels of gebouwen.

19.00. Deze reis zou zo anders zijn als ik internet had en even kon Skypen of chatten. Nu voel ik me écht aan de andere kant van de wereld. Maar we zien dezelfde zon.

20.00. Eten! We krijgen 20 minuten de tijd om rijst en een buffet-maaltijd weg te werken. Een man zet bakjes rijst neer, een andere medewerker ziet dat één bakje rijst wel wat vol zit en schuift er weer wat vanaf. De rijstprijzen zijn gestegen dit jaar.

21.00. U2 staat op repeat. Niet zozeer omdat ik dat zo’n fantastische band vind, maar meer omdat het de enige muziek op m’n iPad is: het album staat standaard op Apple-producten. Als ik het geluid flink hard zet, lijkt het krijsende kind voorin net een saxofoon.

22.00 Aan entertainment geen gebrek: de ene na de andere fascinerende film wordt op het scherm voorin uitgezonden. Vliegende kong-fu meesters en toverende feeën wisselen elkaar in rap tempo af. Het creëren van goede special effects is ook een kunst op zich, zie ik nu.

23.00. Buiten is het donker, echt donker. Straatlantaarns zijn er niet, en de weinige huisjes zijn niet verlicht. Wat doen mensen dan rond deze tijd, slapen ze al? Misschien is er een stroomstoring.

00.00.  Ik ben blij dat ik zo slim was om een game te downloaden voor ik wegging: ik start Monument Valley op m’n iPad op. Even waan ik me in een geweldige Esscher-achtige fantasiewereld, waar een andere logica heerst.

01.00. Monument Valley uitgespeeld. Er valt een nieuwe wereld te downloaden, maar ik heb geen internet en huil van binnen.

02.00. Moe kijk ik naar de dansende schaduwen die door flauw neon-licht geprojecteerd worden op het gordijn. Als ik mijn ogen toeknijp, lijken de vormen op het gezicht van een oude vrouw. Misschien wordt het tijd dat ik ga slapen.

03.00. Ik verklaar mijn opblaasnekkussen heilig. Wat een topding, het transformeert een simpele busstoel in een comfortabel bed. Ondertussen neemt de buschauffeur gelukkig ook een pauze.

04.00. Ik droom dat ik in het vliegtuig zit naast Rupert Grint, de acteur die Ron speelt in Harry Potter. Waar hij opeens vandaan komt – ik heb geen idee.

05.00. Eigenlijk slaap ik prima in de bus, mede dankzij mijn heilige Opblaasnekkussen.

06.00. Ik hoor duidelijk iemand rochelen, maar aangezien de ramen niet open kunnen ben ik benieuwd waar zijn rochel nu eigenlijk is.

07.00. Uit verveling werk ik me ijverig door mijn voedselvoorraad heen. Spicy pinda’s, chocola en chips met limoensmaak maken tezamen een reis naar mijn maag. Eenmaal daar aangekomen maken ze me misselijk.

08.00. Of het nu een knie is, een tas of een boek: er prikt in elk geval iets puntigs in m’n rug.

09.00. We maken een korte stop en ik ga naar de wc, die zich voordoet in de vorm van een lange geul gevuld met goorheid. Waarom heb ik m’n desinfecterende handgel ook alweer niet bij me?

10.00. Terwijl ik uit het raam kijk, besef ik dat ik eigenlijk nooit zo lang ‘niets’ doe, gewoon zitten en nadenken. Allerlei ideeën vliegen door me heen. Zulke busritten zijn misschien wel een gezonde afwisseling van m’n dagelijks leven waarin ik altijd wel íets doe. Het is in elk geval goed voor inspiratie.

11.00. We zijn er, één uur eerder dan ik had verwacht. Ik pak m’n tassen en wurm mezelf door een rij van schreeuwende taxichauffeurs. Op naar het hostel.

4 Comments

    • Janne says

      Thanks! Het is behoorlijk lang, maar als je ooit in de mood bent voor, tsja, complete gekheid is het zeker een aanrader 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *