Indonesië
comments 4

Op reis #2: Van de chaos naar de rust

Na een paar weken (voor m’n gevoel maanden) van radiostilte, is hier eindelijk weer een blogpost! Na een paar hectische dagen in Jakarta en wat luie daagjes in Makassar, zijn we ondertussen alweer twee weken in het dorpje Rembon in Sulawesi. Geen toeterende auto’s hier, maar piepende baby-eendjes (die we in Zaanstad en omstreken ‘pulletjes’  noemen, ik weet niet waarom maar het is een schattig woord en dus dekt het de lading).

Samen met drie andere vrijwilligers, twee uit Australie en een uit ons eigenste Holland, brengen we de tropische daagjes door bij Natsir en zijn familie. Natsir heeft een boerderijtje waar hij van alles verbouwt, en ook een kleine school naast zijn huis waar leerlingen na hun reguliere school komen om extra Engels les te krijgen. Het plan is om hier volgend jaar een ‘echte’ school van te maken, waar ook andere vakken worden gegeven. Hij heeft zijn non-profit project op verschillende websites zoals Wwoof en Workaway gezet, en zijn inkomen bestaat nu uit donaties die de vrijwilligers geven (op de site staat $4 per dag, maar je kunt natuurlijk ook dingen geven die nodig zijn voor de school of de tuin).

Ook ‘werft’ Natsir kinderen in de buurt met een hazelip om gratis een operatie te ondergaan. Zelf had hij twee kinderen met die aandoening, en die zijn gratis geholpen door de stichting Smiletrain. Sindsdien rijdt hij actief rond en probeert hij mensen over te halen om ook zo’n operatie te ondergaan, al zijn sommigen een beetje huiverig omdat ze niet kunnen geloven dat mensen zo’n operatie gratis zouden uitvoeren.

De tuin is een soort paradijs, een hoorn van overvloed waar alles groeit wat je nodig hebt. Elke dag ontdek ik nieuwe dingen; er groeit cacao, koffie, passievrucht, ananas, banaan, vanille, gember, cassave, zoete aardappel, bonen, mango, en waarschijnlijk nog veel meer. We eten drie keer per dag fantastische dingen die Diana, de vrouw van Natsir, klaarmaakt met alles wat in de tuin groeit. ‘s Ochtends meestal gefrituurde snacks zoals pisang goreng, en de lunch en het avondeten zijn wat uitgebreider met rijst en een aantal gerechten, zoals cassavebladeren, vis, of tofu (en zo nu en dan een kip uit eigen tuin – of van de buren, wanneer de kippen zich niet makkelijk laten pakken). Soms staan er een soort tofucrackers op tafel (op de grond, eigenlijk) die echt fantastisch zijn – het smaakt naar kip, en lijkt op die Valess vleesvervangers – ik hoop dat ik nog kan leren om die te maken voor ik wegga.

Ik het begin moesten Jelmer en ik allebei een beetje wennen omdat we niet zo goed wisten wat er te doen was. Zelf hebben we echt geen verstand van tuinieren (ik heb altijd het idee dat planten spontaan doodgaan als ik er m’n vinger op leg), maar inmiddels zijn we ingewijd in de wereld van het Wieden, en wieden we er vrolijk op los, terwijl we soms helaas een gewas meenemen omdat we het niet herkennen. (‘Nee, dit is een boon’, aldus Natsir, ‘En dit is onkruid, maar het lijkt op een boon.’ Lastige dingen.)

Toch is het leuk om steeds weer nieuwe gewassen te kunnen herkennen, en het is goed om te weten waar eten vandaan komt voor het in de supermarkt ligt. In zijn tuin werkt Natsir helemaal biologisch, en gebruikt hij geen pesticiden of andere chemicalieen, in tegenstelling tot veel andere mensen uit het dorp. Verder is het lesgeven op het schooltje dat Natsir heeft opgezet heel leuk – we hebben een paar boeken waarmee we goed kunnen werken, en spelenderwijs leren werkt natuurlijk het best. Meestal is er een uurtje les per dag, aan steeds een ander groepje.

Verder dus vrijwel geen bereik of internet, waar ik aan de ene kant een beetje zenuwachtig van word, maar aan de andere kant is het heerlijk – even geen Facebook en NU.nl, maar gewoon lekker simpel leven. Het is zo rustig hier, we gaan om 21.00 naar bed en staan 7.00 weer op. ‘s Ochtends werken we wat in de tuin en ‘s middags doen we de afwas, geven we wat les en lezen we. Het idee dat je zo kunt leven, vrijwel zelfvoorzienend, met eten uit de tuin en water dat wordt opgevangen in grote regencontainers, maakt me blij. Op zulke dagen merk ik echt het verschil met dagen thuis, waarop ik altijd wel iets doe, en de hele dag informatie binnenkrijg via de tv, computer en telefoon. Nu ik eindelijk tijd heb om dat uit m’n hoofd te zetten, komen er langzaamaan weer allemaal ideeen (ik kan geen trema’s doen op deze computer) m’n hoofd binnenvliegen en heb ik veel meer inspiratie (maar ik mis internet ook wel een beetje).

Tot zover even een algemene update van het leven hier, maar ik ben nog lang niet uitgeschreven. De komende tijd wil ik nog de volgende dingen posten:

  • Het verhaal van Natsir, waarom het door de lokale cultuur en politiek zo lastig is voor hem om dingen te veranderen en om goede dingen te doen.
  • Hoe de traditionele begrafenisceremonies, waar Tana Toraja om bekend staat, zijn veranderd in de afgelopen decennia.
  • Hoe we hier zelf chocola hebben gemaakt (!!! Eergisteren gedaan, met bonen uit de tuin. Heel vet.)
  • Hoe Kerst en Oud&Nieuw worden gevierd in het overwegend Christelijke Tana Toraja.

Stay tuned, dus, ennnnn ik wens jullie allemaal gezellige en fijne feestdagen, en een gezond en avontuurlijk 2016. 🙂 Liefs!

4 Comments

  1. Oh wat een fantastische update! Als ik nog eens naar Indonesië ga, ga ik zeker de school van Natsir opzoeken, wat een geweldig project lijkt mij dat! Een prachtige man denk ik, zo nobel om kinderen Engelse les te willen geven en om mensen met een hazenlip te willen helpen. Geniet van de feestdagen in een lekker 25-30 graden temperatuurtje (hier in BE nu 15 graden, ook niet bepaald winters)!

    • Janne says

      Ja, moet je doen! Heel inspirerend, zal binnenkort wat meer over hem posten! Hoop dat je een fijne kerst hebt gehad 🙂 en een gelukkig nieuwjaar alvast!

  2. Jan en Martha vand er Weijden says

    Hallo Janne en Jelmer,

    De beste wensen voor het nieuwe jaar en veel gezondheid!
    Van Martina jullie blog adres gekregen om jullie reis te kunnen volgen. We vinden de reisverslagen heel erg leuk en hopen nog veel nieuwtjes te kunnen meelezen!
    Heel veel plezier en succes op jullie reis.
    Groetjes, Jan en Martha van der Weijden, Zaandam

    • Janne says

      Hoi Jan en Martha,

      Wat leuk dat jullie de blog bijgehouden! We hebben weer even internet, dus ik zal even wat nieuwe berichten plaatsen over de afgelopen tijd. Jullie ook een gezond en gelukkig 2016 🙂 Groetjes, J&J

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *