Zuid-Korea
Leave a comment

Ik volgde een K-pop dansworkshop in Seoul

De visagieruimte

Vorige maand (is het nog maar zo kort geleden? Ja!) was ik met mijn vader en vriend in Seoul, waar we een 10-daagse city-trip deden. Op reis vind ik het altijd leuk om nieuwe dingen te leren, omdat je dan met nieuwe skills naar huis gaat én een hele lokale ervaring meekrijgt. Toen ik dus tijdens mijn research naar de Koreaanse hoofdstad op een gratis K-pop dansworkshop stuitte, was de keus al snel gemaakt. K-pop ken ik van de artikelen die ik voor mijn studie antropologie heb gelezen: het is een over-de-top popgenre waarin iedereen mooi en alles perfect is. Mocht je een voorbeeld nodig hebben: hieronder een filmpje (en verrek, het is behoorlijk catchy).

In de hoop ook zo perfect te worden, en vooral ook een inkijkje te krijgen in de Koreaanse cultuur, stond ik ‘s ochtends voor de studio waar de workshop zou zijn – m’n vader en vriend gingen (gelukkig) niet mee. Vooraf kregen we nog een mededeling van de organisatie: ‘Vandaag komt de inspectie. Het wordt uiteraard een hele leuke dag, maar het zou fijn zijn als jullie dat ook echt willen laten zien, dus wat meer lachen dan je normaal zou doen’. Oké.

Eerst kregen we een rondleiding door de studio’s. Daar bleken al mijn mede-workshoppers fervente K-popfans te zijn. Bij elke ruimte werd gezucht van opwinding omdat er ooit beroemde Koreanen hadden gezeten/gestaan/gelegen. Ook als niet-fan was het best leuk om te zien hoe het er achter de schermen aan toegaat, en de visagieruimte en gouden platen te zien.

Daarna kon het echte werk beginnen. Uit voorzorg ging ik helemaal achteraan staan, ver van de spiegels en de (prachtige) instructrice. We deden die dag het nummer ‘Lion Heart’ van Girls Generation – een meidengroep die zelfs ik ken. Het nummer was me helaas onbekend – dit was een serieus nadeel, omdat iedereen in de groep (inclusief de weinige jongens) het nummer uit hun hoofd leek te kennen en zich moeiteloos op de beats bewoog.

De les bracht me terug naar de enkele Zumba-lessen die ik ooit heb gevolgd, en waar ik snel weer mee gestopt ben omdat mijn motoriek zo messed-up is dat zelfs het tegelijkertijd bewegen van handen en voeten een complete kortsluiting in mijn hersenen veroorzaakt. Zo ook nu weer. Ik doe m’n best hoor, maar als iedereen naar links gaat stap ik gewoon lekker naar rechts. Als m’n instructrice een tijger-klauwgebaar doet (dat voor lijkt te komen in elke K-popclip) ziet het er somehow sexy uit, als ik het doe lijk ik op een mistroostige SM-meesteres.

Na een uur zwoegen voeren we de eindversie op, die met een mobieltje wordt opgenomen. Ook in de eindversie kan ik de dans nog steeds niet vlekkeloos uitvoeren, maar ik ben wel beter geworden in het verhullen van mijn fouten. Al met al was het (ondanks mijn gebrek aan talent) toch een geslaagde dag, en kon ik mezelf even in de perfecte en confronterende K-popwereld hullen.

Uiteindelijk vullen we een survey in, en geven we onze emailadressen zodat we het filmpje toegestuurd kunnen krijgen. Deze heb ik nooit ontvangen… Misschien maar beter ook.

Wil je ook meedoen met een dansworkshop in Seoul? Ze hebben trouwens ook zangworkshops! Klik hier.

Vraag: Doe je zelf wel eens dit soort workshops op reis, en waarom wel/niet?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *