Persoonlijk, Reisleven
Leave a comment

Over mijn t-shirt van Poetin die op een beer rijdt (en andere souvenirs)

Ik hou van rare souvenirs. Niet de standaard-souvenirs zoals sneeuwschudbollen van een of andere overbezochte highlight, of koelkast-magneetjes. Daar stroomt de wereld al mee over, en ze zeggen weinig over de plaats die je bezocht hebt. Ik hou meer van alledaagse dingen, kleine objecten die een inkijkje geven in een land en een cultuur. Of souvenirs die zó cheesy en over de top zijn dat ze wel weer fascinerend zijn.

Ik koop rare souvenirs eigenlijk vooral voor mezelf, want niemand anders zit er op te wachten. Zo kon ik het deze maand in Rusland ook niet laten om een t-shirt te kopen van Poetin die op een beer rijdt. (Het was nog een vrij lastige keuze, want er was er ook één van Poetin die tegen Obama judo-de). Toen ik ‘m in de etalage zag in St. Petersburg was ik al meteen verkocht. M’n vriend en vader snapten niet helemaal waarom ik een vormloos t-shirt van een omstreden persoon wilde bemachtigen, maar ik stond al binnen om mijn keuze in gebarentaal door te geven aan het Russische mevrouwtje achter de toonbank. (‘Katoen!’, riep ze tevreden. ‘Stretch!’. Russisch hoeft helemaal niet moeilijk te zijn). Nu is mijn Poetin-shirt mijn ultieme chillshirt en uh ja, ik draag hem ook terwijl ik dit schrijf. Buitenshuis ga ik hem maar niet dragen, om misverstanden te voorkomen – daar is ‘ie trouwens ook echt te vormloos voor. Ik heb hem niet gekocht omdat ik me op wat voor manier dan ook identificeer met z’n standpunten of wat dan ook (ook al denken mensen dat dat automatisch zo is met zo’n shirt), maar eerder op een ironische manier; de manier waarop hij als propaganda afgebeeld is met een beer en een geweer, wat dan kennelijk het toppunt van mannelijkheid moet voorstellen, vond ik wel aandoenlijk.

Met m'n Poetin-shirt

Met m’n Poetin-shirt. De tekst betekent iets van ‘voorwaarts, Rusland’.

In China was ik weer gecharmeerd van het Mao-horloge, waarop Mao elke 0,5 seconde naar het Chinese volk zwaaide. Helaas liet ik ‘m na een paar dagen alweer vallen, en viel zijn arm eraf. Het was een beetje een triest gezicht. Nogmaals, zo’n horloge betekent niet dat ik een Mao-fanaat ben of wat dan ook. Het is alleen dat voorwerpen zoals deze verwijzen naar een bizarre periode die China heeft gevormd tot het land dat het nu is.

In Nepal kocht ik wél een schudbol, maar dan met god Ganesha erin (denk ik, want hij heeft een slurf), en in plaats van sneeuw was het gevuld met goud glitter en plastic muntjes. Ik vond het zo’n mooie combinatie: een religie die al eeuwen bestaat, gegoten in 100% plastic moderniteit. Weer een bewijs dat religie en popcultuur prima samen kunnen gaan. Helaas zijn plastic dingen vaak niet de meest duurzame dingen, dus in het jaar daarna liep de bol langzaam leeg in m’n vensterbank (vies goedje zit daarin, trouwens. Het is geen water).

De Ganesha-schudbol

De Ganesha-schudbol

Om dezelfde reden staat een Boeddhistisch gebedsmolentje dat draait op zonne-energie hoog op m’n lijstje. Normaal draai je deze grote rollen in tempels (één draai aan de rol staat gelijk aan 100.000 gebeden, dus dat is efficiënt bidden). Zo’n kleine variant hoef je niet te draaien, maar heeft mini-zonnepaneeltjes en je kunt ‘m voorin in de auto zetten in de hoop dat je zo veilig op je bestemming aankomt.

Voorin staat een gebedsmolentje, draaiend op zonne-energie

Voorin staat een gebedsmolentje, draaiend op zonne-energie

Tot zover mijn rare uitspattingen op souvenirgebied. Ik ben benieuwd: Wat zijn de raarste of leukste souvenirs die jullie hebben gekocht op reis?

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *